Nasz plan zakończy bitwę o Wegthor.
Ruch oporu zostanie zniszczony.
Dru-Zod przysłał mnie tu jako szpiega.
Ma Cor-Vexa. Dziś dojdzie do rozbłysku słonecznego.
W ich trakcie Zod transportuje zaopatrzenie.
Jeśli się uda, wreszcie odniesiemy zwycięstwo.
- Przekazałaś informację? - Pozostają podejrzliwi.
Odzyskaj ich zaufanie.
Przynieś mi Codex.
- Gdzie się nauczyłaś tak walczyć? - Kochanka z Gildii Wojskowej.
Szukamy zdrajcy. Był jednym z nas.
Dev...
Jestem Lobo.
- Brainiac wybił twoją rasę? - Mój dom zniknął.
Czujnik nie wykrył Brainiaca.
Gdzie on jest?
Wygląda na to, że jest w tobie.
Długo go nie powstrzymam.
Nie mogę wrócić na Krypton. Dla Brainiaca to się musi skończyć tutaj.
COLU
Seg!
Stój. Nie mogę oddychać!
Seg!
Chodzi o nasze życie, ale nie mogę ciągle uciekać.
Nigdy nie przestaniemy?
Gdy Lobo się zregeneruje, znajdzie nas i rozmontuje.
Co złego w słowie — „zabije”?
Im bardziej się oddalimy, tym większe szanse na przetrwanie.
Rozumiem ideę ucieczki. Często to robię.
Ale najlepiej wiedzieć wtedy, dokąd zmierzasz.
Stańmy na chwilkę i opracujmy plan.
Pozostanie w jednym miejscu nie jest logicznym...
Przestań...!
Choć na chwilę przestań być Brainiakiem.
Musimy coś ustalić, nim ruszymy dalej.
- Tracimy cenny czas. - To będzie tego warte.
Nie przeniesiesz się na Krypton z Brainiakiem w środku.
Rozumiem, że nosząc go w sobie,
nie czujesz się komfortowo.
Jesteś zły? Bardziej?
- Adam... - Daj skończyć.
Jeśli go z ciebie nie wydobędziemy, nie wrócimy na Krypton.
Rozumiem.
Ale zabicie ciebie, co w stylu Brainiaca zasugerowałeś...
nic z tego.
Nawet nie potrafię się zmusić do zabicia robala.
A mam ich w domu sporo.
Adam...
Seg?
Wysłuchaj mnie, Seg-El.
Witaj w domu, synu Kryptona.
To nie jest dom.
Może nim być.
W cokolwiek teraz pogrywasz,
przegrasz.
Masz imponującą wolę.
I wyjątkową zdolność przetrwania pomimo niesprzyjających warunków.
Postanowiłem dalej żyć
w tobie.
Nie wybrałeś mnie.
Tylko potrzebowałeś.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
Wtargnąłeś do mojego ciała z powodu obrażeń,
jakich doznałeś w Strefie Fantomowej.
Potrzebujesz ciała,
by odtworzyć niezbędne komponenty bioorganiczne.
Intrygujesz mnie, synu Kryptona.
W Kandorze prawie mnie pokonałeś.
Zrobiłem to.
I proszę.
Ta wola.
Wyjątkowa.
Poddaj mi się,
a zyskasz życie wieczne.
Wsadź je sobie w swoją wieczną dupę.
Pomyśl.
Wolność od trosk.
Od bólu.
Od niepewności i trosk, które dźwigasz.
Problemy kształtują charakter.
Możemy osiągnąć wszystko.
Ty i ja.
Jako jedność.
Owszem.
Możemy.
Wróciłem.
- To ty? - Tak.
Świetnie. Gdzie byłeś?
W swojej głowie.
Z Brainiakiem.
Jednocześnie byłem w jego głowie.
To dziwne...
Wiem.
Bez sensu, ale słuchaj dalej.
Brainiac mnie potrzebuje.
Jest słaby. Musi się zregenerować.
Miałeś rację. Nie jestem jak Głos Rao.
Nie jestem strażnikiem. Nie kontroluje mnie.
Przynajmniej na razie.
Wyczuwam wielkie „ale”.
Ale w końcu będzie.
Tyle że nic z tego.
Bo gdy on ma dostęp do mojego umysłu
i wspomnień,
ja mam dostęp do jego umysłu i wspomnień.
Wiem, co musimy zrobić.
Wiem, jak pokonać Brainiaca.
Też miałem plan, ale wykonamy twój.
KRYPTON
WEGTHOR
WYSTĘPUJĄ
Usuńcie ze skrzyń broń radiacyjną.
Siedzimy na kupie czystego stellarium.
Te oksygeneratory są wydajniejsze od naszych.
Ale nie będą działać wiecznie.
Dlatego obserwujcie czujniki tlenu.
Musicie je wymienić,
gdy tylko jego poziom spadnie.
Inaczej się udusicie.
Tutaj mogą wam uratować życie.
Val, musimy pogadać.
Wraz z konwojem pojmaliśmy kilku Sagitari.
Wycisnę z nich, co planuje Zod.
Tylko nie przesadzaj.
Większość to zwykli poborowi.
Chcesz mnie pozbawić jedynej rozrywki?
Mówię tylko, że nie wybrali tej misji.
Nie wariuj, a pewnie kilku przejdzie na naszą stronę.
To dobrzy ludzie.
Zbyt wielu już straciliśmy.
Dobrze widzieć, że znów mają nadzieję.
Właśnie udzielasz mi nauki?
Nie...
Ale chyba rozumiesz, że to dzięki Nyssie
masz kogo przesłuchiwać?
I całą resztę.
Udzielasz mi nauki.
I owszem, to zasługa Nyssy.
W idealnym momencie, prawda?
Udzieliła nam precyzyjnych informacji.
To dlatego nikt nie zginął.
Na powierzchni mamy przewagę.
Dalsze walki w kopalniach wiążą się ze zbyt wielkimi stratami.
Boli mnie śmierć nawet jednego Kryptonianina.
Widziałem, jak nasz świat znika z mapy kosmosu,
a z nim wszystko, co kocham w Kryptonie:
jego sztuka, kultura, ludzie, nasza rodzina.
Wszystko zniknęło.
Co gorsza...
można było temu zapobiec, ale nikt nie chciał zrobić tego,
co było konieczne.
To ty nauczyłaś mnie oceniać ryzyko.
I poświęcenia.
To dzięki tobie przetrwałem, by powrócić
i wszystko naprawić.
Ale ja nie znam tej osoby.
Mówisz o swojej przeszłości.
Ja jeszcze tego nie przeżyłam.
I muszę zacząć już dziś.
O co prosisz?
Wyślij mnie na Weghtor. Pozwól mi to zakończyć.
Val mnie wysłucha. Ocalimy Kryptonian po obu stronach.
Musisz wiedzieć,
że jesteś dla mnie najcenniejszą osobą.
A także najcenniejszym zasobem w tej wojnie.
Podobno ufasz osobie, którą się stanę.
Pozwól mi nią zostać.
Proszę.
Pozwól mi tam lecieć.
Co zrobiłaś z ciałami?
Którymi?
Dobrze.
Ścigaczami się nie przejmuj.
To już załatwione.
Dev.
- Chciałam ci podziękować... - Nie zrobiłem tego dla ciebie.
Ci Sagitari nie szukali mnie.
Tylko ciebie. Dlaczego?
Powiedz. Cokolwiek zaszło...
To już bez znaczenia.
Skończyłem z Sagitari, Kandorem i resztą.
Czy to dotyczy też Lyty?
Długo cię nie było.
Myślałem, że nie żyjesz.
Wszyscy tak myśleli. Po co wróciłaś?
Potrzebuję pomocy.
Wysłuchaj mnie.
Mam plan.
Dlatego tu jestem.
Plan? Na co?
Na ocalenie Lyty.
Na zabicie Dru-Zoda.
Nie masz pojęcia, co się dzieje.
Ocalenie Luty...
Jest prawą ręką Dru-Zoda. Primusem.
Nie z własnej woli. Nie jest taka.
Nie znasz jej.
Już nie.
Powiedz, co wiesz, żebym zrozumiała. Żebyśmy...
Nie ma żadnych „my”!
Wszystko, w co wierzyłem,
cała praca ku czci rodziny — wszystko to obróciło się w gówno.
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Jesteśmy reliktami.
Duchami innej epoki.
Nie, jeśli sobie pomożemy.
Dobra.
Udawaj, że nigdy się nie widzieliśmy.
Ani śladu tego wariata.
Zwialiśmy mu?
Nie wygląda na takiego, co łatwo się poddaje.
Co?
Nic.
Rozmawiasz teraz z Braniakiem?
Tak jakby.
Czuję, jak próbuje przejąć kontrolę.
Czuję wewnętrzną walkę.
Może to przez te jagody?
Też mnie wzdęło.
- Mówiłem, żeby ich nie jeść. - Wcale nie.
- Jestem pewien. - Usłyszałem co innego.
Co to za miejsce?
I co tu robimy?
To część planu.
Komora natalna, w której Koluanie zrodzili Brainiaca.
Zrodzili?
Czego nie rozumiesz?
Przybył tu na świat.
Brzmi, jakby miał zostać wysrany.
Tak jakby.
Widziałem to w jego umyśle.
Gdy tylko połączę się z komorą, ta wykryje Brainiaca i go uwięzi.
Wtedy ty się uwolnisz, ja aktywuję promień...
Wrócimy na Krypton i zostawimy osłabionego Brainiaca, żeby Lobo go zabił.
- Dobry plan. - Dziękuję.
Tyle że chcesz podłączyć superzłoczyńcę do superkomputera.
Skąd mam wiedzieć, że rozmawiam z Segiem?
Adam, możesz mi zaufać.
Poza tym...
Nie masz raczej wyboru, co?
Jeńcy twierdzą, że Zod chce przenieść większość sił
z centrum do bazy przy Windzie.
- Przygotowuje ofensywę. - Zostaje im tylko jedna droga —
na powierzchni.
Wykorzystamy pozostałe oksygeneratory, by przerwać im linię zaopatrzenia.
Dzięki zdobytym zapasom ruszymy dalej.
Aż do bazy przy Windzie.
Jeśli przejmiemy nad nią kontrolę,
wyrównamy szanse.
Odetniemy pozostałe oddziały Zoda
i nie będzie wstanie przysłać im wsparcia i zaopatrzenia.
To może być przełom.
Potrzebujesz towarzystwa?
Już je mam.
Milczek z niego.
Potrzebujesz czegoś jeszcze?
Poza oczywistym?
Wiem, jak ci tutaj ciężko, gdy Cor jest z Zodem.
Obiecuję zrobić wszystko, byś go odzyskała.
Nie jesteś sama.
Chcę go tylko przytulić.
Żałuję, że Seg nie może go zobaczyć.
I też przytulić.
Myślę, że Seg wróci.
I że byłby wdzięczny za to, co robisz dla Cora.
Dla Kryptonu.
Ludzie nadal widzą we mnie mojego ojca.
Ale nie Seg.
Widział we mnie coś, czego nawet ja nie dostrzegałam.
Teraz wszystko się zmieniło.
Seg odszedł,
a ja znów nie wiem, kim jestem.
To nie on przywrócił nam nadzieję.
Tylko ty. Taka właśnie jesteś.
Mówisz jak on.
Dziękuję.
Ale to ja jestem starszy, więc to on mówi jak ja.
A ty w ogóle nie przypominasz Darona.
Wybacz.
Dziękuję.
Nie udzielił ci odpowiedzi,
ale to nie przeszłość cię definiuje.
Tylko to, jaką drogę obierzesz na przyszłość.
Ciężko ruszyć do przodu, będąc w potrzasku.
Nie widzę powodu, by kontrolować każdy twój ruch.
I tak nie masz dokąd pójść.
- Załatwię to. - Dziękuję.
Za wiarę we mnie.
Odpuść jej trochę.
Pachnie tu brzoskwiniami. Dziwne, nie?
Tam jest komora natalna.
Tam?
Nie ma opcji.
Tam jest tylko mrok.
Sprawdź na mapie. Ciemno tam...
Do zobaczenia na dole.
Co?
To pomyłka. Serio?
Tak chcesz się bawić?
Do cholery.
Tutaj wszystko się zaczęło.
Co teraz?
Po podłączeniu powinien rozpocząć się proces separacji.
Jak?
Nie jestem pewien.
Gdy się podłączę, komora zajmie się resztą.
- Czego? - Nie wiem.
Nie miałem okazji na eksplorację
12 poziomów intelektu, które obecnie posiadam.
Nie musisz zgrywać dupka.
Słuchaj...
Wyczuwam wasze aury!
Nie ukryjecie się przed El Cazadorez!
Serio?
Teraz?!
Coś ukrywasz.
Ty również.
Ukrywasz klucz do swojego przetrwania.
- Do swojej woli. - Przeżyłeś całe tysiąclecia.
Jak by to było — nie istnieć?
Gorzej, zatrzymać się w rozwoju.
Podejmujesz infantylne próby rozkojarzenia mnie.
Nie rozumiesz, czym jestem.
Nie rozkojarzam cię. Znoszę twoją obecność.
Ciekawe.
Naprawdę myślisz, że możesz mnie pokonać.
Widzę twoje wspomnienia.
Twój ból.
Strach.
Co przede mną ukrywasz?
Przegrasz tę bitwę.
To tylko kwestia czasu.
Który ci się kończy.
Czego naprawdę pragniesz?
Zobaczyć matkę swojego dziecka?
Napić się ze starym kumplem?
Przestań.
Tak mnie nie zwiedziesz.
Wcale nie muszę.
Widzę wszystko.
Jesteś zmęczony.
Odpocznij.
Masz się za boga,
a jesteś tylko magazynem bezużytecznych informacji.
Ciągiem algorytmów.
Nawet nie rozumiesz emocji.
Fakt, że mną nie rządzą, nie oznacza, że ich nie pojmuję.
Potrafię je analizować.
I wykorzystać.
I proszę.
Wzywałeś mnie?
Podjąłem decyzję
dotyczącą naszego następnego ruchu na Wegthor.
Pij.
Później długo nie będziesz miała okazji.
Wysyłasz mnie tam?
Miałaś rację.
Jesteś moim najcenniejszym zasobem.
I największą szansą na zakończenie tej wojny.
To szacowane ryzyko,
które powinienem podjąć już dawno temu.
Wahałem się...
nie dlatego, że w ciebie wątpię.
Ale już raz byłem świadkiem twojej śmierci.
Drugi raz bym tego nie zniósł.
Jak umarłam?
W tej drugiej przyszłości?
Zginęłaś, gdy się poddałaś.
Matka, którą znałem,
nie mogła zapomnieć o przeszłości.
Nie wybaczyła sobie utraty Kandoru.
Straciła miasto,
swoich Sagitari...
i miłość życia.
Później przestała już ryzykować.
Przestała podejmować trudne decyzje.
Zbyt wiele straciła.
Cały ten ból i wina...
powoli ją przytłoczyły.
Aż w końcu...
Wyobrażam sobie, jak po czymś takim musiało być ciężko.
Owszem, ale musimy to zrobić. [
Przysięgaliśmy ochronić Krypton za wszelką cenę.
Nie pozwolę, by mój strach przed ponowną utratą ciebie temu zagroził.
Dziękuję, synu.
Zbierz niezbędne zapasy.
Wyruszasz jutro.
Chodź, wielkoludzie.
Ocknij się.
Dekiel!
Ty wychodzisz czy ja wchodzę?
„Komora zajmie się resztą”. Sranie.
Kurde, działa.
Siemka.
Cześć.
Na co patrzysz?!
Daj mi tylko...
Minutkę...
Co jest?!
Ty zasrańcu.
To była moja ulubiona kończyna.
Wejdę tam i za to zapłacisz.
Ciekawe jak...
bez tego.
Obyś nie był z tych strachliwych.
Albo bądź.
Byłam ciekawa, ile to potrwa.
Ciebie też miło widzieć, Araame.
Jak zgubiłaś strażnika?
Czyżby moje nauki się przydały?
Częściej, niż myślisz.
Val go odesłał.
Dlaczego współpracujesz z buntownikami?
- Należysz do Gildii Wojskowej. - Kiedyś.
Według Jax jesteśmy czymś więcej, niż podaje komora Genesis.
Teraz pracuję z naukowcami. Mnie to pasuje.
Chyba obie się zmieniłyśmy.
Myślałam o tobie.
Bywało miło.
Ale ty płynęłaś ustalonym kursem.
A ja lubię wolność.
Przepraszam, jeśli cię zraniłam.
Możesz mi to wynagrodzić.
Teraz.
Po prostu oddychaj.
Oddychaj...
Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?
Twój przyjaciel się upił.
Myślałeś, że ratujesz sytuację.
Urocze.
Nie. To nie ona.
Nie pamiętasz?
Od razu cię zapragnęłam.
Byłeś tak pełen życia.
To nie ty.
Chcę tylko...
Zawsze tylko chciałam,
żebyśmy byli razem.
Wiem.
Proszę.
Nie bój się mnie.
Nie boję się.
Tak długo cię nie widziałem.
Jestem tutaj.
Brak mi ciebie, Lyto.
Świetnie ci idzie.
Jakoś nie widzę, żeby za wiele tam robił.
Co jest?
Na dole, gnojku.
Mówiłem, że wchodzę.
Niemożliwe.
A jednak.
Jeśli skurkowaniec nie wyjdzie do Ważniaka,
to Ważniak wejdzie do skurkowańca.
To tutaj koluańskie gnoje wysrali tego zielonego klocka
tysiące lat temu?
- Co za banda młotów. - Podsumowując.
Seg obecnie również stara się wysrać zielonego klocka,
więc gdybyś trochę poczekał, wszystko byśmy zakończyli.
Istotnie. Tyle że mam już dość czekania.
Nie będę walczył z tobą w takim stanie.
Myślałam, że już nigdy cię nie zobaczę.
Wiem.
Kocham cię, Seg.
Zawsze cię kochałam.
Przestań.
Skończył nam się czas.
Mamy całą wieczność.
Kochamy się.
Dość cierpienia.
Nie.
Właśnie to nas różni.
Ja rozumiem, że to nie ból jest problemem.
- Seg? - Zniszczyłeś Colu i własną rasę,
bo chciałeś kontrolować wszystko.
Myślisz, że kluczem do tego jest wiedza. Dlatego kolekcjonujesz miasta.
To, czego doświadczasz teraz...
to strach.
Przed utratą całej wiedzy.
Przed utratą kontroli.
Rozsmakuj się w nim. Zanim rozpłyniesz się w nicość.
Zostań ze mną!
Już czas. Witaj w domu, dupku.
Jesteś taki miękki.
A ty taki wredny.
Adam!
Nie jest dobrze.
Panowałem nad sytuacją.
Udało ci się! Wysrałeś go!
Adam. Czas na nas.
Nic z tego.
Ani się ważcie!
Na razie, suko.
Cholera.
Proszę, proszę.
Widzę, że chłopaki z Craptown się spisali.
Dev?
Postanowiłaś wyruszyć.
Doniesiono o mobilizacji oddziałów Sagitari.
Wysyłam wsparcie artyleryjskie naszym ludziom w Dolinie Dea-Kin.
To idealne miejsce na zasadzkę.
BAZA SAGITARI NA WEGTHOR
Dojdzie do masakry.
Niech Rao okaże nam wszystkim łaskę.
Przestań flirtować. Jestem na służbie.
Nowe rozkazy. Cała jednostka wyrusza do bazy przy Windzie.
Schodzimy z frontu!
W końcu nam się poszczęściło.
Niech to szlag!
Kurde.
Udało się!
Seg?
Kolego, nie możesz mi teraz umrzeć.
Dawaj!
Nie teraz...
Co się stało?!
Dziwnie się czuję.
Promień Zeta nie jest dla mięczaków.
Poważnie. Jakbym umarł.
Gdzie tam.
Nie wariuj.
Nie możesz umrzeć, bo jesteś...
- Byłem martwy? - Odrobinkę.
Ale cię ożywiłem!
Patrz, wróciliśmy!
Może to nie centrum Kandoru, ale jego okolice, nie?
Naprawdę umarłem?
A ja umrę, jeśli nie przestaniesz.
Mamy robotę. Musimy obalić tyrana i uwolnić planetę.
Znowu?
Taki już los superbohaterów.
Zero dni wolnych.
Do roboty.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Moszczyński